Het kan zijn dat wanneer je met de pup thuis komt, de pup heel "vrij en fier" rondloopt en wanneer de pup in de keuken komt dat hij/zij plotseling in elkaar kruipt. De de pup blijft zitten of gaat liggen. Je ziet duidelijk dat de pup angst heeft. Maak je dan niet meteen zorgen over het karakter van je hond en probeer gewoon te doen tegen de pup. Je kunt wel wat zeggen tegen de pup, maar op een kalme, vriendelijke, niet bezorgde toon. Loop bijvoorbeeld zelf de keuken in en zeg dat er niets aan de hand is. Loop weer terug naar de woonkamer en geef de pup een enkele aai over zijn kop nadat je door je benen bent gezakt. Verder weinig aandacht besteden aan het voorval en gewoon doorgaan, de pup een beetje negeren. Mogelijk dat de pup een prikkel heeft opgevangen die nog niet bekend was. Dit kan ook een bepaalde geur prikkel zijn. Je zult zien, als dit bij je gebeurt, dat de pup op een gegeven moment gewend is aan die prikkel en doet of er nooit iets aan de hand is geweest. Je pup zit nog steeds in de socialisatieperiode en je moet de pup aan dagelijkse dingen laten wennen en hem/haar daarvoor ook gelegenheid geven.

Zoals je weet bestaat er voor een hond een socialisatieperiode. Deze periode begint bij ongeveer 3 weken en eindigt rond de 3 maanden. Het begin van de socialisatieperiode is begonnen bij de fokker. In deze periode zal de fokker proberen de pups met zoveel mogelijke en verschillende prikkels kennis te laten maken, denk aan radio, stofzuiger maar ook aan mensen, kinderen en dieren. Als de pup met veel verschillende prikkels is geconfronteerd, zal deze, als hij ouder is, veel minder angst vertonen voor nieuwe prikkels. Vanaf de 8e tot 12e week zal jij de pup moeten begeleiden in deze periode en jij moet het socialisatieproces afmaken. Je moet nu niet denken dat je na deze periode het veel gemakkelijker zult krijgen, want na de socialisatieperiode begint de angstperiode. De angstperiode duurt tot de hond ongeveer 7 maanden oud is. Wanneer je hond in de angstperiode geen contact meer zou krijgen met mensen buiten de roedel of een situatie buiten zijn territorium (huis en erf) zal de hond een terugval krijgen en zal de hond angstig worden, zowel voor mensen als voor situaties. Het lijkt in zo'n geval of er helemaal geen socialisatieperiode is geweest. Je moet er dus wel voor zorgen dat de hond prikkels blijft ontvangen.

Wat is het verschil tussen de socialisatieperiode en de angstperiode? Ik zal proberen dit duidelijk te maken, althans in grote lijnen en zoals ik het zie. In de socialisatieperiode went de hond gemakkelijk en in principe automatisch aan nieuwe prikkels; de prikkels ontvangt de hond voornamelijk binnen de roedel en territorium en in deze periode gaat de hond op voorwerpen, situaties af. In de angstperiode went de hond moeilijker aan nieuwe prikkels (mede afhankelijk van zijn socialisatieperiode); de meeste nieuwe prikkels ontvangt de hond buiten het eigen terrein (markten, feestterrein enzovoort) en in de angstperiode heeft de hond de neiging om te vluchten voor nieuwe prikkels.

Bijvoorbeeld: Je bent al enkele malen je pup gaan uitlaten op een grasveldje bij jou in de straat. Op een gegeven moment staat er een vuilniszak of -container op het trottoir. De pup ervaart dit als nieuwe prikkel en zal blijven staan. Op een gegeven moment zal de pup naar het obstakel gaan, omdat zijn baas er niet warm of koud van wordt. Nadat de pup het goed besnuffeld heeft, loopt hij door tot de 2e vuilniszak of -container waar de pup weer hetzelfde zal doen, maar in mindere maten. Bij de derde zak loopt hij gewoon door en ruikt mogelijk al niet meer. Als dit gebeurt met een jonge hond van ongeveer 4 maanden zie je een heel ander beeld. De jonge hond wilt gaan vluchten, naar de andere kant van de weg of terug naar huis. Hij gaat het voorwerp ook niet uit zichzelf van dichtbij bekijken, de baas zal hem moeten helpen, mogelijk tot het laatste obstakel. Als genoemde jonge hond van ongeveer 4 maanden in zijn socialisatieperiode kennis had gemaakt met een vuilniszak of -container had hij waarschijnlijk heel anders gereageerd en was het vluchtgedrag nihil of nagenoeg nihil geweest. De neiging om te vluchten is er van het een op het andere moment, waarop jij je, als baas, niet kunt voorbereiden.

Als een jonge hond vlucht voor een prikkel moet je er niet aan toegeven. Zeker niet aan de wil van de hond toegeven om reden van andere mensen en wat zij volgens jou zullen denken. Het is voor veel mensen niet leuk als hun herder wil vluchten terwijl een jonge hond van een veel kleiner ras in die situatie geen angst vertoont. Trek je van anderen niets aan. Wanneer je het gedrag toestaat en bijvoorbeeld je weg gaat vervolgen aan de andere kant van de weg (voorbeeld van vuilnis) zal de hond de volgende keer weer hetzelfde willen doen en in de toekomst ook, maar niet alleen in dit geval ook in andere gevallen. In het geval van de vuilnis loop je iets naar achteren en zorg je dat de hond een beetje rustig wordt. Sommige honden kunnen echt paniekerig worden. Hierbij mag je de hond best even aanhalen, maar niet knuffelen. Daarna loop je weer met de aangelijnde hond in de richting van het obstakel waarvoor de hond was gevlucht. Nu kun je optreden omdat je weet wat er vermoedelijk zal gaan gebeuren, je hond zal hetzelfde proberen te doen, namelijk vluchten. Nu kun je en moet je resoluut optreden. Dit kan op verschillende manieren, maar laat de hond merken dat jij de baas bent en dat jij bepaalt waar er gelopen wordt en hoe er gelopen wordt, de hond moet zijn roedelleider volgen.

Zelf heb ik zo'n gedrag met verschillende honden meegemaakt. Daar een jonge hond bij mij niet veel "lijn" krijgt, kan de jonge hond ook niet ver weg vluchten en blijft de hond in de omgeving van het obstakel. Je moet proberen de hond op die plek rustiger te krijgen door gewoon tegen hem te praten (van andere mensen niets aantrekken) en probeer de hond af te leiden. De jonge hond moet je op zo'n moment nooit "betuttelen"en nadat de jonge hond een beetje is afgeleid, neem je de hond kort aan de lijn en loop je verder, zonder de hond de kans te geven iets anders te doen. Wel zorgen dat jij je vanaf het schrikmoment steeds tussen obstakel en de hond bevind. Als je het obstakel voorbij bent, loop je terug. Meestal gaat dat al wat beter en als het beter gaat mag je je hond belonen, maar niet te overdreven. Vervolgens voor de derde keer langs het obstakel lopen. Als je daarna je weg vervolgt, loopt de jonge hond zonder drang om te vluchten langs de andere containers in de straat. Het is goed dat je op een later tijdstip nog eens dezelfde weg met de hond maakt. Je weet wat er kan gebeuren, maar vaak loopt de hond gewoon met je mee alsof er nooit iets aan de hand is geweest. Als je hond dan toch nog een beetje "voorzichtig" is, tik je een paar maal met je hand op het voorwerp en zorg je dat je hond het voorwerp gaat besnuffelen. Gun hem hiervoor de tijd maar laat de hond niet bepalen wanneer er verder wordt gelopen, jij, de roedelleider, bepaalt dat namelijk.

Het kan ook voorkomen dat een jonge hond, met een pup heb ik het nog nooit meegemaakt, opeens schrikt voor een bepaalde struik of kei waar je vaak langs komt, terwijl de hond daarvoor nooit is geschrokken. Hij vlucht net niet weg maar probeert om de afstand tussen voorwerp en hem zelf te vergroten. Dit blijft een tijdje doorgaan en het lijkt soms of het erger wordt. Dit komt meestal door het baasje. Het baasje maakt dan de fout om te gaan denken als je in die buurt komt, oh hoe zal mijn hond vandaag reageren? Probeer je te ontspannen en er niet aan te denken, je merkt het wel. Als jij je al zorgen gaat maken voordat je bij dat punt komt, merkt je hond dat en neemt hij de onzekerheid van je over en zal hij die plek blijven proberen te ontwijken. Probeer er geen aandacht aan te schenken en leidt de hond af maar zorg dat hij goed naast je blijft lopen. Ook hier kun je beter tussen hond en voorwerp lopen. Je zult zien het gaat vanzelf over en net zo plotseling als het gekomen is. Lukt dit niet laat dan iemand anders van het gezin met de hond langs die plek lopen. Deze situatie kan ook ontstaan als je ergens met je hond loopt en plotseling begint er achter een deur een hond te blaffen. Als je de volgende keer langs dezelfde deur loopt, kan het zijn dat de hond afstand gaat bewaren. Handel in dit geval dan net zo als bij de struik of kei.

Veel mensen denken dat wanneer een jonge hond angst heeft voor onweer, de hond nooit onweer heeft meegemaakt in het nest en/of die prikkel heeft gemist in het socialisatieproces. Als dit waar zou zijn dan zouden heel veel honden bang moeten zijn tijdens onweer. Volgens mij is dit niet juist en heeft in principe geen enkele hond angst voor onweer, maar neemt de hond deze angst over van de roedel of roedelleider. Als er iemand in het gezin (roedel) angst heeft voor onweer, zorg dan dat de pup of jonge hond geen contact met diegene heeft tijdens het onweer maar ook geruime tijd voor het onweer. Een hond merkt namelijk (eerder dan de mens) wanneer er een onweer komt. Wanneer iemand, die angst voor onweer heeft, het merkt, straalt die persoon al angst uit welke door de hond kan worden overgenomen. De hond associeert deze angst met het onweer en wordt ook angstig. Ik noem het "aangeleerde angst", want eigenlijk is het geen echte angst. Er zijn nog meer voorbeelden te noemen van "aangeleerde angst". Zo kan een pup of jonge hond 's avonds laat worden uitgelaten in een donker bos. Als degene, die de hond dan uitlaat, angst of een beetje angst heeft, merkt de hond dit en kan de hond ook angst krijgen in een donker bos. Voorkom zulke voorvallen met je pup of jonge hond. Als de angstperiode voorbij is, heeft de hond zijn karakter grotendeels gevormd en zal deze door "aangeleerde angst" niet gauw worden be�vloed voor de rest van zijn leven. Een volwassen hond merkt wel wanneer iemand angst heeft, maar zal er naar gaan handelen. In het voorbeeld van het bos zal hij zeer oplettend zijn en met onweer dicht bij je zijn. Troosten? Als je hond al "een aangeleerde angst" heeft, probeer hem dan af te leiden, zorg dat de hond bezig is en vergeet dan niet de hond te belonen als hij iets goeds heeft gedaan.

Paula <p.derooij-snijders@hccnet.nl>

12 Jan 2007, 21:51

Hallo henk,
Aline zit nu in de donker fase en gaat snel zitten, wil snel naar huis, dit
probeer ik door te breken met een koekje of een speeltje waarmee ik een stukje
achteruit loop zodat het bewuste rondje leuk wordt en dat er niets is waar voor
ze bang hoeft te zijn en dat werpt nu zijn vruchten af

stacey

29 Jan 2007, 17:46

hallo wij zijn het baasje van lady!
we hebben lady nu 4 dagen
ze is 9 weken lady is op een boederij geboren en heeft niet veel mensen gezien!
Als ik met haar buiten loop en mensen willen haar aaien gaat ze piepen en tussen
mijn benen zitten en weg lopen van de mensen! en ze gaat wel is vaker tussen
mijn benen zitten! hoe kan ik laten zien aan Lady dat ze niet bang hoeft te zijn
voor mensen en moet ik haar straffen of weg lopen als ze tussen mijn benen gaat
zitten!? groetjes stacey

Henk <webmaster@kennelvanstoopy.nl>

30 Jan 2007, 13:05

Hoi Stacey
Het is jammer dat jullie nieuwe aanwinst bij de fokker weinig kennis
heeft kunnen maken met mensen. Gelukkig weten jullie dit.
Ten eerste zou ik mijn pup niet laten aaien door iedereen die ik
tegenkwam, althans niet zo lang als mijn hond "angst" vertoont voor
mensen. Wanneer jullie pup geen angst meer voor mensen heeft, is het
iets anders, maar dan nog zou ik alleen die mensen laten aaien waar de
hond zelf naar toe gaat.
Waarschijnlijk zal jullie pup ook moeilijkheden hebben met andere
prikkels, die ze krijgt. Ik zou daarom haar met zo veel mogelijk
nieuwe prikkels in aanraking laten komen, maar zorg dat ze niet te
veel vreemde prikkels in eens krijgt. Met zoveel mogelijk bedoel ik,
iedere dag een paar nieuwe.
Tussen de benen gaan zitten, is een vorm van steun zoeken. Ik zou dit
niet bestraffen, maar zeker niet gewoon accepteren. Wanneer ze tussen
je benen komt zitten, kun je haar het beste negeren en na een paar
seconden weg stappen. Gewoon blijven praten en doen, maar niet naar je
hond kijken. Zo leer je haar dat ze zelfstandiger wordt en dat ze zelf
iets moet doen/handelen om die "vervelende situatie" op te lossen.
Succes

vercaemst <bruce.vercaemst@pandora.be>

10 Dec 2007, 16:34

Beste,
Wij hebben ook een Lady'ras : Cane Corso'
Zij heeft ook schrik van mensen en is waarschuinlijk misdaan geweest
bij de kweker.Wij hebben al van alles geprobeerd maar nu na 5 maand
bij ons gezin te zijn lukt het vertrouwen naar de mensen nog niet.Ze
is bang van haar eigen schaduw en wil niet alleen zitten.Bij alleen
zijn bijt ze veel dure spullen kapot.Dit buiten,o.a.onze
buitenmuren.Ze komt over de dag wel eens binnen en s'avonds ook ,
s'nachts slaapt zij buiten in een aangebouwd gedeelte van het huis.Wij
weten niet meer wat te doen en zoeken mensen met het zelfde
probleem.Hoe hebben jullie dit kunnen oplossen?
Hopend op een antwoord,
Bruce Vercaemst

Frits <info@targetsailing.nl>

26 Dec 2007, 12:09

Hallo,
We hebben sinds een paar weken een jonge Oud Duitse herder (volgens de
dierenarts 10 mnd) in huis. We hebben hem via Marktplaats gvonden. Hij stond aan
een parasolvoet vastgebonden in zijn eigen stront. Hij stond daar zo zielig en
graatmager dat we hem ondanks alle tegenwerpingen toch hebben meegenomen.Er
staat een heel lief koppie op! Nu blijkt dat hij erg angstig is. Bij de minste
geringste dwang van mijn kant (de baas) vertoont hij angstgedrag. Hij kruipt
weg. Als mijn vrouw hem roept komt hij wel, maar als ik hem roep als hij in de
tuin is, loopt hij bang weg.  Ook als ik hem in zijn hok wil laten vertoont hij
dit zelfde gedrag. Is
het mogelijk dat de hond mishandeld is door een man? Wat is de remedie?

Henk <webmaster@kennelvanstoopy.nl>

29 Dec 2007, 17:06

Hoi Frits
Wat goed dat jullie die hond toch een hondenleven willen geven, echt
lovenswaardig.
Ja of hij mishandeld is geworden door een man, is natuurlijk gissen.
Er kunnen ook andere oorzaken zijn, misschien heeft hij alleen een
vrouw meegemaakt in zijn leven. Ik weet het niet.
Waarschijnlijk zullen er nog wel meer "niet gewenste eigenschappen"
zijn of naar boven komen. Een en ander zal jullie veel tijd en energie
gaan kosten en of de angst er helemaal uit zal gaan, weet ik niet.
Naar mijn bescheiden mening zou ik in ieder geval contact opnemen met
een gedragsdeskundige, die de hond kan observeren. Tot die tijd
positief belonen en situaties zeer langzaam opbouwen. Probeer zijn
angst te negeren.
Als hij geen angst heeft als je vrouw hem roept, moet je hem niet
roepen maar aan je vrouw overlaten. Probeer in huis een positieve band
op te bouwen en vooral niets forceren.
Succes

Menu